
Ο χειρούργος Ροντιόν Νικολάγεβιετς είναι διοικητικός υπεύθυνος σε κάποιο ησυχαστήριο στη Ρίγα, όπου διαμένει ως τρόφιμος για μικρό χρονικό διάστημα η αφελής και ομολογουμένως περίεργη Λύντια Βασίλιεβνα. Συναντώνται για πρώτη φόρα σε κάποια παραλία όταν ο Ροντιόν Νικολάγεβιετς καλείται να της συστήσει την τήρηση του κανονισμού λειτουργίας του ιδρύματος, τον οποίο παραβαίνει κατά εξακολούθηση και συστηματικά.
Η πρώτη συνάντηση του χήρου 65χρονου άντρα με την διαζευγμένη ιδιαίτερη γυναίκα δεν θα είναι επιτυχής. Εκείνος θα σαρκάσει την διακαή επιθυμία της για ανυπακοή στο σύστημα και εκείνη θα εκνευρισθεί πολλάκις από το ενοχλητικό συνήθειο του να πιπιλάει καραμελίτσες καθ'όλη τη διάρκεια της συναντήσεως τους.
Θα ακολουθήσουν και άλλες συναντήσεις σε κάποιο ζαχαροπλαστείο, σε μια συναυλία, σε ένα κοσμικό κέντρο, σε ένα επιτύμβιο του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Με κάθε συνάντηση τους το μεγάλο τείχος που είχε χτίσει το Κομμουνιστικό καθεστώς ανάμεσα στους καχύποπτους πολίτες θα καταρρέει.
Λύντια:-Ποιός ορίζει τι είναι πειθαρχεία, Ροντιόν Νικολάγιεβιτς;
Ροντιόν:-Ο κανονισμός.
Λύντια:-Και ποιός έφτιαξε τον κανονισμό;
Ροντιόν:-Πάντως όχι εγώ. Ο κανονισμός έγινε για να τηρείται η τάξη.
Λύντια:-Η τάξη είναι συνήθεια των αρχόσχολων, που δεν έχουν τίποτα πιο φωέλιμο να κάνουν τη ζωή τους.
Οι δύο αυτοί ανόμοιοι χαρακτήρες με τις κοινές και τόσο διαφορετικές προσωπικές ερωτικές και οικογενειακές εμπειρίες, τα χαμένα όνειρα τους και το φόβο για τη μοναξιά θα έρθουν κοντά σε αυτό το ανθρώπινο μελόδραμα με τα έντονα στοιχεία κομεντί που ανέβηκε φέτος στο θέατρο Άλμα σε σκηνοθεσία Ιωάννας Μιχαλακοπούλου.
Λύντια:-Έχω μια ιδέα...να σπάσουμε την ομπρέλα και να την πετάξουμε!
Ροντιόν:-Γιατί να τη σπάσουμε γερή ομπρέλα;
Λύντια:-Για ν' αντισταθούμε;
Ροντιόν:-Σε ποιόν;
Λύντια:-Στο χρόνο. Και να μην παραδοθούμε.
Ροντιόν:-Σε ποιόν;
Λύντια:-Στα γεράματα.
Ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ένας ηθοποιός μοναδικής ποιότητας, είναι ένας εξαιρετικός, μονόχνωτος, φοβισμένος, μισογύνης και απογοητευμένος Ροντιόν.
Η Κατερίνα Μαραγκού καταφέρνει-ειδικά στο δεύτερο μέρος- να αποδώσει όχι μόνο την επιφανειακή επιπολαιότητα ενός αιθεροβάμωνος χαρακτήρα, που προσπαθεί να ξεπεράσει το θάνατο του μοναδικού του παιδιού και τα συνεχόμενα διαζύγια αλλά και την ικανότητα του ανθρώπου να επιλέγει να επιζεί με μια υπέροχη αφέλεια και με εκπληκτικό σφρίγος αλλά και ζήλο για ζωή κόντρα στα προσωπικά αδιέξοδα.
Λύντια:-Εγώ δυστυχώς δεν ξέρω. Ήμουνα άραγε ποτέ ευτυχισμένη;Ή ποτέ μου δεν ένιωσα τι θα πει ευτυχία;Χαρούμενη υπήρξα, αυτό το θυμάμαι. Γενικά, απόλυτα ευτυχισμένοι άνθρωποι πιστεύω ότι δεν υπάρχουν στον κόσμο...Ή τι να πω, κρύβονται φαίνεται και δεν τους βλέπουμε.
Στα θετικά της παράστασης η υπέροχη μουσική της Ευανθίας Ρεμπούτσια και το τραγούδι στη δεύτερη σκηνή του θεατρικού έργου έχουν την γλυκιά μελαγχολία της αγαπημένης συνθέτριας.
Στα αρνητικά της παράστασης η κουτσουρεμένη μετάφραση ενός κλασσικού πλέον μελοδράματος από τον Ερρίκο Μπελιέ, που κατά τη γνώμη μου στην προσπάθεια του να φέρει στο σήμερα το έργο, αφαίρεσε ωραιότατα ψίγματα από το πρωτότυπο θεατρικό κείμενο, όπως την τελευταία στιχομυθία μεταξύ των πρωταγωνιστών, ενώ σε κάποια σημεία μετέλλαξε το έργο από μελόδραμα σε κομεντί. Τέλος σε κάποιες σκηνές η κινητικότητα των ηθοποιών και ιδίως της Λύντια δεν αποδίδει την αφέλεια της,αλλά μάλλον έναν εκνευρισμό που δεν ταιριάζει στον ρόλο.
Η παράσταση όμως, παρά τα λίγα ελαττώματα της,είναι ένα εξαιρετικής ποιότητας έργο και το βαλς των δύο πρωταγωνιστών χαράσσεται βαθειά στη μνήμη των θεατών σε ένα χαριτωμένο ενσταντανέ θεατρικής μαγείας.
Υ.Γ.
1. Η θεατρική παράσταση ανέβηκε 7 φορές -συμπεριελαμβανομένης της φετινής-στο Ελληνικό θέατρο. Η πρώτη παράσταση παρουσιάστηκε από δύο ιερά τέρατα, την Έλλη Λαμπέτη και τον Μάνο Κατράκη. Ένα σεβαστό μέρος αυτής έχει αποτυπωθεί σε cd από την εταιρεία 'Σείριος.' Τη Λύντια υποδύθηκαν επίσης η Κάκια Αναλυτή, η Αντιγόνη Βαλάκου και η Άννα Φόνσου, ενώ τον Ροντιόν ο Κώστας Ρηγόπουλος, ο Άγγελος Αντωνόπουλος και ο Γιάννης Καρατζογιάννης.
2. Το συγκεκριμένο θεατρικό έργο αποτελεί το κύκνειο άσμα του Ρώσσου συγγραφέα Αλεξέι Αρμπούζωφ (1908-1986) και πρωτοανέβηκε το 1975. Άλλα αγαπημένα και κλασσικά έργα του συγγραφέα είναι 'Ο Μακρινός Δρόμος', 'Μια Ιστορία του Ιρκούτσκ', 'Τάνια', ΄Καημένε μου Μάρικ'.